اصلاح در مقابل درمان

کلاب تندرستی

جراحی پلاستیک بسیار گسترش یافته و متخصصان پزشکی از صنعت جراحی زیبایی سود زیادی می برند. جراحی زیبایی در واقع نقص ها را درست می کند و توجه کمی به فرهنگ و همچنین ویژگی های شخصیتی فرد مانند سن و نژاد دارد. با وجودی که علم پزشکی بر پایه های اخلاق، علم و عقل سلیم بنا گذاشته شده است اما امروزه مسایلی چون پیچیدگی های روش های جراحی، ارتباط اجتماعی، هنجارهای اجتماعی، چالش های اخلاقی زیادی را در عمل های زیبایی برای جراحان به وجود آورده است. در دنیا بر رعایت اصول اخلاقی در جراحی های زیبایی تاکید زیادی می شود، بنابراین لازم است که استانداردهای حرفه ای مراقبت توسط مدافعین این رشته و کمیته های اخلاق تدوین شود و ضروری است که برای هر جراحی به صورت مجزا، اطلاعات مربوط به جراحی، کلیه عوارض احتمالی عمل وانتخاب های جایگزین به طور مکتوب یا شفاهی در اختیار بیمار قرار گیرد.

تبلیغات اشتباه و دروغین، سوءاستفاده از مدرک یک متخصص، استفاده از روش اشتباه در جراحی از جمله مسایلی است که در جراحی های زیبایی می تواند نقض اخلاقیات به حساب بیاید. همه ما روزانه در معرض هجوم پیامهای تبلیغاتی قرار می گیریم که بخش عمده این پیام ها درباره داشتن ظاهری بهتر است. بیمارانی که به پزشکان جراح پلاستیک مراجعه می کنند همان خواسته ای که در آگهی ها دیده اند را از پزشکان دارند، در حالی که بسیاری از این آگهی ها مدعی یک دروغ هستند، دروغی که به وسیله فتوشاپ به آن دامن زده می شود. یکی دیگر از مشکلات اخلاقی جراحی زیبایی سن افراد به خصوص در رابطه با نوجوانان است زیرا این گروه سنی معمولا از ظاهرشان راضی نیستند و در دوره ای به خاطر چهره شان اعتماد به نفس کمی دارند. با بالا رفتن سن بسیاری از افراد زمان حال را با گذشته مقایسه می کنند و به دنبال داشتن قیافهای بهتر هستند به این خاطر به امید داشتن چهره ای بهتر خود را به تیغ جراحی می سپارند. مسایل اخلاقی در جراحی زیبایی نباید با چهار اصل پزشکی در تعارض باشد. بر اساس اصل خودمختاری، لازم است بیمار بزرگسال قبل از انجام عمل جراحی در جریان شرایط جراحی پلاستیک قرار گیرد. از سوی دیگر پزشک موظف است اطلاعات کافی درباره روش جراحی، پیچیدگی، روش های جایگزین، هزینه و خطر جراحی را به بیمار اطلاع بدهد. اصل استقلال بر این ایده تاکید دارد که بیمار ظرفیت انتخاب کردن و تعیین آن چه که برای جسمش اتفاق می افتد را داشته باشد.

از آنجایی که جراحی های زیبایی بر اساس روش های انتخابی بیمار است این روش ها ممکن است تاثیرات دراز مدتی بر کارکرد بدن و سلامت فرد داشته باشند، بنابراین خواست و انتظارات بیمار بسیار مهم است. بر اساس اصل منفعت، توجه به علایق بیمار همیشه باید مورد توجه باشد. اما در جراحی زیبایی منفعت بیمار همیشه یک دوراهی بزرگ اخلاقی است. بر اساس اصل غیر مخرب نبودن هر عمل بر خلاف علاقه بیمار ممنوع است با این حساب انتظارات غیرواقعی بیماران باعث مشکلات اخلاقی خواهد شد. بر اساس اصل عدالت، تخصیص منابع باید بر پایه اولویت نیازهای بالینی باشد. زیرا جراحی های زیبایی گزینشی و بدون فوریت هستند اگر شما این عمل ها را در بیمارستان های دولتی با منابع مراقبت سلامت دولتی انجام دهید مشکل دو راهی مهم اخلاقی است که پیش روی پزشک قرار می گیرد.

جراحان زیبایی تمایل دارند که تحت تعاریف تایید شده سازمانهای مرتبط با حوزه کاریشان عمل کنند، از جمله تعریف سلامت سازمان بهداشت جهانی که بر راحتی کامل جسمی، روحی و اجتماعی جراحی های زیبایی تاکید دارد که باید مورد توجه قرار گیرد.

تعهد قانونی در جراحی زیبایی از اصول عمومی حرفه ای گری در پزشکی متفاوت است، زیرا اهداف بیماران از اهداف درمانی مشترک متفاوت است. در واقع جراحان پلاستیک با یک بیمار روبرو نمیشوند بلکه با شخص سالمی روبرو هستند که به دنبال زیبایی و جوان تر شدن است بنابراین پزشکان متخصص زیبایی باید انتظارات بیمار را دنبال کنند. از سوی دیگر، نتایج عمل همیشه با خواست بیمار مطابق نیست بنابراین جراحان باید کاملا بیماران را در جریان گذاشته و خطرات احتمالی و شکایات احتمالی ناخواسته را کاملا درک کنند.

اولین چیزی که برای متقاضیان غیر پزشکی جراحی زیبایی به ذهن می آید خودزشت انگاری بدن است که یک چهارم مبتلایان به بدریخت انگاری، جراحی پلاستیک می کنند. یک پزشک با تجربه که مشکوک به اختلال خود زشت انگاری بیمارش است موظف است که او را به یک روان درمانگر ارجاع دهد. چرا که افرادی که به اختلال بدریخت انگاری مبتلا هستند جراحی زیبایی تاثیر اندکی بر کاهش نگرانی آنها دارد. البته این نکته را هم باید اضافه کرد که جراحی زیبایی همیشه بر آمده از ساز و کارهای منفی روانی نیست مثلا وون سوئست یکی از محققانی بود که نشان داد برونگرایی افراد مورد آزمایش با انجام جراحی زیبایی تقویت شد.

اما جراحی زیبایی گاهی اوقات دلایل پزشکی دارد، در این موارد هدف جراحی ترمیمی بازیابی اختلالات بنیادی در نتیجه آسیب تصادف، بیماری ها و نقص مادرزادی است. در این موارد جراحان پلاستیک با مسایل اخلاقی کمتری در مقایسه با جراحی های زیبایی که افراد بدون نقص خاصی طالب آن هستند روبرو می شوند، از سوی دیگر بیماران جراحی ترمیمی خواسته های کمتری هم دارند.

برای جراحی زیبایی کدهای اخلاقی وجود دارد که در جوامع پیشرفته آن ها را رعایت می کنند، یکی از آن ها کدهای اخلاقی است که توسط انجمن جراحان پلاستیک آمریکا نوشته شده است. بعدها انجمن بین المللی جراحان پلاسیتک کد جامع تری را نوشت که بر حفظ کرامت انسانی، مهارت های علمی و دانشگاهی، بررسی همه قوانین و مقرارت تخصصی، اولویت دادن به علایق بیمار و مشاوره روی مساله را مورد توجه قرار داد.

محرمانه بودن آنچه که بین پزشک- بیمار میگذرد یکی از پایه های اخلاق پزشکی است. محرمانه بودن پزشکی از گذشته های بسیار دور یکی از اصول اصلی پزشکی در میان پزشکان بوده و از سوی آنها مورد احترام است. اگر بیماری به پزشکی اعتماد نداشته باشد نزد او نمی رود ولی اگر به او اعتماد داشته باشد شرح کاملی از وضعیت خود به او ارائه خواهد داد، بنابراین این اصل کلی در پزشکی در جراحی های زیبایی نیز باید مورد توجه قرار بگیرد. به عنوان مثال شاید بیماری دوست نداشته باشد که دیگران بفهمند که او جراحی زیبایی انجام داده است.

پزشکانی که روز به روز به دلیل افزایش و میل مردم به زیباتر شدن کارشان سکه میشود باید اصول اخلاقی این علم را مدام برای خودشان تکرار کنند و یادشان باشد که همزمان باید در مورد ارزش واقعی انسان هم توضیح دهند. ارزش واقعی انسان محدود به تغییرات در ظاهر نیست. شاید قبل از هر جراحی به خصوص جراحی زیبایی افراد نیاز به مشاوره داشته باشند، چرا که ارزیابی شرایط روحی و جسمی بیمار از اولویت بیشتری برخوردار است. از سوی دیگر همیشه باید در نظر داشت که در روشهای عمل زیبایی پوشک موظف است که سلامت بیمار را در اولویت قرار دهد. اما با وجود تمام این نکاتی گفته شد به دلیل این که جراحی زیبایی ذاتا دارای ملاحظات اخلاقی پیچیدهای است تعیین مزیت و سود این عمل ها با توجه به خطرات آن در مقایسه با سایر عمل های جراحی درمانی بسیار سخت است و با وجود حساسیت زیاد این گونه عمل ها حتی بزرگترین سازمان های جراحی زیبا هم نظریه های اخلاقی مدونی برای جراحان زیبایی ندارند.

منبع : مجله تندرستی